Verlangen naar verlangen

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De zin Heb me lief, heb me lief, heb dit lichaam lief… in het prachtige lied ‘de Verzoening’ van Frank Boeijen, zingt Sjors van der Panne met zoveel doorleefdheid en teder gevoel dat het niet anders kan dan dat hartstochtelijk verlangen de rode draad in zijn leven vormt. Verlangen naar verlangen

#TVOH

De 37 -jarige zanger timmerde al meer dan een decennium aan de weg toen hij gevraagd werd mee te doen aan ‘the Voice of Holland’. Aanvankelijk leek dit een artistiek pact met de duivel dat door het bereiken van een tweede plaats in de finale van de Voice in 2014 een doorbraak bleek naar het grote publiek waarvoor Sjors RTL eeuwig dankbaar is. Deuren gingen open die anders gesloten zouden blijven. Sjors wil zeker geen bekende Nederlander worden, wel graag een bekende zanger. En dat lijkt hem steeds meer te lukken. Niet alleen volle theaters wachten hem, maar ook het welgemeende respect van collega’s als Liesbeth List, Robert Long (indertijd) en Boudewijn de Groot. Pluk elke vrucht die je aan de dag ziet hangen

De tijd van sappelen met 9 man publiek in de Amsterdamse Engelenbak lijkt voorgoed voorbij.

Het was een onbekende weg die ik heb afgelegd…Het heeft even geduurd sinds het moment in Amsterdam dat ik als de eerste beste bakvis naar de overkant van de straat, naar Sjors van der Panne schreeuwde: ‘Ik heb op je gestemd’. ‘Wel twee keer!’. Dit doe ik eerlijk gezegd nooit, maar dit keer kon ik niet anders. Aan mijn stoel genageld zat ik bij de eerste veelbelovende klanken van het “Zeg me dat het niet zo is” dat Sjors inzette bij zijn ‘blind audition’. Het verlossende moment dat die 4 jurystoelen vrijwel tegelijkertijd draaiden luidde in één klap een versnelling van de carriere van Sjors van der Panne in. En aan dit grote talent wilde ik graag een bijdrage zijn. Daarom maak ik dit Portret in Woord en Beeld van en voor hem. En zo zitten we dan tegenover elkaar aan een tafeltje in de serre van een opstartend restaurant in Culemborg, waar Sjors vanavond in een uitgekocht theater zal optreden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Podiumdier

Sjors vertelt over zijn jeugd in Zoetermeer waar hij als kleine jongen in zijn Lego-spel al fantaseerde om op een podium te staan, over dat zijn ouders scheidden toen hij 5 jaar oud was, over zijn halfzus en -broer met wie hij goed contact heeft en natuurlijk over zijn dochtertje Amy met wie hij twee a drie dagen per week doorbrengt. Tussen al zijn rollen door vind hij ook nog tijd voor ‘vrienden en een drankje’. Op zijn 19e vertrekt hij naar de grote stad om zijn geluk te zoeken. Hij doet tot twee keer toe auditie bij de kleinkunstacademie in Amsterdam, maar vindt uiteindelijk zelf zijn weg in de kleine theaters. Het entertainen zit hem in het bloed. Het podium roept. Zijn grote voorbeelden zijn Herman van Veen, Stef Bos, Robert Long, La List, maar ook Fré Spigt, zoals hij Frédérique liefkozend noemt. Het zal de poëzie en de authenticiteit in het stemgeluid zijn dat hen bindt. ‘The Voice heeft me een diploma gegeven‘. ‘Door Frank (Boeijen) en Huub (van der Lubbe) durf ik echt te zingen en liedjes te schrijven’. Zijn wij samen niet sterker dan alles wat mij bedreigt.

Heb het leven lief

Naast klassieke chansons van Jacques Brel zingt Sjors graag liedjes van o.a. Han Koorneef, waar hij samen met zijn muzikanten een persoonlijke touch aan toevoegt. Zijn nieuwe single ‘Hart van Steen’ is hier een voorbeeld van. En de prachtige liedteksten van Lennaert Nijgh, die veel voor Shaffy en List schreef. Maar hij schrijft ook eigen nummers zoals ‘de Koffer’. Sjors ziet zichzelf het liefst als zanger en lieddichter. ‘s Avonds tijdens het optreden in de Fransche School zingt Sjors een heel gemeleerd repertoire. Eigen geschreven nummers afgewisseld met klassiekers. Elk nummer met een enorme muzikaliteit, subtiel en nooit larmoyant. Recht uit het hart in het hart zoals zijn goede vriend Daan Bartels het omschrijft tijdens de inleiding over het Nederlands Lied. Dans me naar het hart van jou

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sjors in de Fransche School in Culemborg

Na afloop van het optreden poseert Sjors geduldig met iedereen die met hem op de foto wilt. Voor elk heeft hij een aardig woord, een welgemeende handdruk of een lach. Diep dankbaar voor de kans die hem geboden is door zijn publiek en door John de Mol.

Is dit nu later? Ik weet nog steeds niet, wie ik ben. Of het opzwepende Dans me van de belgische zangeres Yasmine, in elk liedje zingt Sjors over de liefde en het verlangen. Telkens vind hij het moment uit. Telkens plant hij de tonen van de muziek recht in je hart.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

©Portret in Woord en Beeld: Manette Zeelenberg

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *